2,5 miesiąca. 200 mln zł na szali. Zawiódł poprzedni wykonawca.

Przez lata ochrona przeciwpowodziowa w Polsce opierała się na wałach i obwałowaniach. Problem w tym, że wał chroniony intensywnie się zagospodarowuje - i gdy w końcu pęka, straty są większe niż gdyby wału nigdy nie było. Budowanie coraz droższych zabezpieczeń nie dawało efektów - dawało złudne poczucie bezpieczeństwa.

ISOK miał odpowiedzieć na inne pytanie: nie jak zabezpieczyć teren przed wodą, ale jak wiedzieć z wyprzedzeniem, gdzie woda dotrze i jak szybko. Jeden portal, jeden system, jedna zintegrowana baza danych - dostępna dla administracji i dla każdego obywatela z dostępem do internetu. Każdy mógłby sprawdzić, czy jego dom stoi na obszarze zagrożonym powodzią i jaki jest stopień tego zagrożenia.

Dyrektywa Powodziowa UE z 2007 roku nałożyła na Polskę obowiązek przygotowania map zagrożenia i ryzyka powodziowego. ISOK był odpowiedzią na ten obowiązek - i na lata zaniedbań w zarządzaniu kryzysowym. Po powodzi 2010 roku projekt przebudowano i ukierunkowano na zagrożenia powodziowe jako priorytet absolutny.

Kiedy Engave przejęło projekt, zegar już tykał. Poprzedni wykonawca zawalił harmonogram i warunki umowy. Dotacja unijna - 200 mln zł z Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka - stanęła pod realnym znakiem zapytania. Termin był twardo określony. Nie przez klienta, nie przez kontrakt - przez przepisy europejskie i ryzyko utraty całego finansowania.

Sytuacja zastana w serwerowniach była dokładnie tym, czego można się spodziewać po projekcie, który zmienił wykonawcę w połowie drogi: infrastruktura częściowo wdrożona, częściowo skonfigurowana, bez pełnej dokumentacji, z lukami w architekturze, które trzeba było najpierw zdiagnozować, a dopiero potem naprawić.

Nie było czasu na komfort pełnej analizy przed działaniem. Analiza musiała iść równolegle z wdrożeniem. Każdy dzień zwłoki to był dzień bliżej utraty dotacji - i dzień, w którym ISOK nie działał.

Engave zaczęło od pogłębionej analizy stanu zastanego: sprzęt, oprogramowanie, dotychczasowe prace serwisowe w obu serwerowniach. Diagnoza musiała być szybka i precyzyjna - każda godzina spędzona na analizie to godzina mniej na wdrożenie.

Projekt zakończył się w terminie. Dotacja unijna w wysokości 200 mln zł została rozliczona. ISOK został uruchomiony i działa jako publiczny portal, w którym każdy obywatel może sprawdzić, czy jego adres leży na obszarze zagrożonym powodzią.

Mapy Zagrożenia Powodziowego i Mapy Ryzyka Powodziowego - produkty ISOK - zostały uwzględnione w planach zagospodarowania przestrzennego gmin i województw. Polska wypełniła tym samym obowiązek wynikający z Dyrektywy Powodziowej UE.

System ma zaplecze zaprojektowane pod obciążenie szczytowe: działa sprawnie w normalnych warunkach i jest gotowy na moment, gdy tysiące użytkowników jednocześnie sprawdza mapy podczas realnego alarmu powodziowego. Dzięki wdrożonym mechanizmom DR i monitorowania - administratorzy wiedzą o problemach zanim staną się awariami.

Powódź tysiąclecia w 1997 roku. 14 mld zł strat w 2010 roku. Polska zbyt dobrze zna cenę braku systemu ostrzegania, który działa zanim woda zaleje domy - nie po tym, jak już to zrobi.

ISOK to infrastruktura krytyczna w najpełniejszym sensie tego słowa: jej awaria nie oznacza przestoju biznesowego, oznacza brak informacji dla ludzi, którzy muszą podjąć decyzję o ewakuacji. Dlatego projekt nie mógł się nie udać - i dlatego Engave pracowało 24 godziny na dobę przez 2,5 miesiąca, żeby tak się nie stało.

Dla Engave ISOK jest dowodem na to, że istnieje kategoria projektów, w których liczy się wyłącznie jedno: czy da się to zrobić, czy nie da. Nie cena, nie harmonogram wygodny dla wykonawcy, nie lista zastrzeżeń w kontrakcie. Da się - i jest to zrobione.